De Rover SD1, 3500

De Rover SD1 3500

Tijdens de jaren '60, had Rover enig succes met hun P6 model. En Rover werkte aan een opvolger, een super saloon de P8. Het was een auto met de grootte van Jaguar en een verbeterde V8 motor van 4,4 liter, als een lange slagmotor. Die werd later gebruikt in P76 voor de Australische markt. De P8 zou een zeer ingewikkelde auto worden met een geavanceerd veeringssysteem. Hij was snel, luxe en bedoeld een "Mercedes eater" te worden. Maar P8 was te veel een "Jaguar" en omdat zowel de bedrijven, Jaguar als de Rover tot een deel van het Leyland imperium behoorden, werd het P8 project geannuleerd.

De nieuwe project Rover P10 (recentere SD1) zou het op de markt moeten opnemen tegen modellen van Renaults, Volvos, Ford, Audi en soort gelijke auto's. John Barber die werkzaam was bij BL en vanaf 1971 als financiële manager Leylands vertegenwoordigde kwam van de Ford Motorcompany. Bij Ford hadden ze eeneen kostprijs berekenings afdeling. En dus richtte hij een afdeling op die alle financiële aspecten van de kosten controleerde, en berekenden elke bout en moer opnieuw om zo de kosten te kunnen drukken.

Het nieuwe project van de Rover werd genoemd P10 in 1969, en was bedoelt om de P6 vervangen. Er was de concurrentie tussen de de Rover en Triumph ingenieurs binnen het BL concern om de grote modellen van beide te vervagen. De Triumph engineers kwamen met de Puma en Rover ontwerpers kwamen met de P8. De ontwerpers van Rover wonnen de 'competitie' toen de directie van BL besloot te gaan voor de P8 die later onder de code naam "Special Division 1" ook wel SD1 door het leven ging..

Het enthousiasme om een nieuwe auto te ontwerpen als een vijf deurs hatchback kwam uit David Bache, die door Spen King werd gesteund. In die jaren waren er geen grote hatchback achtige wagens, de grootste was een Austin Maxi of een Renault 16, beide waren voorzien van een 1.5 liter 4 cilinder motor. Een grote hatchback met een 3.5 liter motor was nogal een dramatische verandering.

De stijl van de SD1 was tipisch de stijl van David Blache, en het vorm van het model was dan ook geen toeval. De eerste pogingen waren hoekig en leken op Alpine Chrysler-Simca. Een 'look-a-like' van de Alpine werd gebruikt als intern prototype om de body structuur te bestuderen. David Bache was van voornemens om zgn. gullwing deuren te gebruiken in zijn ontwerp, ook wel bekend van de Mercedes. Maar dit bleek niet echt practisch te zijn en al gauw werd besloten daarvan af te zien.

Tegen het einde van 1971 was een eerste full size model van klei beschikbaar, maar de directie vond het model nog te 'vierkant' en dus moest het team opnieuw aan het werk. Bache en zijn team besloten nu dat het nieuwe Rover model vele gelijkenissen van een super car moest beschikken en invloeden van de Ferrari Daytona kwamen inzicht.

Ferrari Daytona

Aan de voorzijde van de Rover werd het ontwerp van de lampen rechtstreeks over genomen van de Ferrari. Maar Blache had ook invloed van de Maserati Indy, een vier 'seater super car'. In December 1971 stelde Bache een kleimodel van het model met een meer gestijlde "B" Stijl op.

Het nieuwe ontwerp zonder de traditionele radiator gril week sterk af van van de voorgaande ontwerpen. David Bache organiseerde een opstelling bij de Solihull fabriek in 1972 met super cars, zoals een Maserati, een Jensen Interceptor Coupe en een grote Mercedes saloon, als ook wat andere auto's naast het nieuwe Rover ontwerp.

En zo was de nieuwe Rover SD1 geboren. Geoff Purkis betrokken bij het ontwerp van het interieur. Zijn invloeden voor het interieur kwam van een Ferrari Boxer, de vorm van de zetels, de deurpanelen, de arm steunen enz. Het handschoenkastje, het dashboard en instrumentenpaneel en de luchtopening in het midden van het dashboard werden overgenomen van de P6.

De auto had geen ruitenwisser op het achterraam, Bache weigerde om er één te hebben, de auto had genoeg aërodynamica die het onnodig zou maken om er een te hebben, geloofde hij.

In het interieur kunnen vele kenmerken worden gevonden. Een volledig-regelbare stuurkolom, afsluitbare dashboardkastjes die onder het dashboard waren te vinden, neerklapbare achterbank, een verwijderbare hoedenplank en van binnen uit regelbare buitenspiegels, om maar enkelen van deze kenmerken te noemen. Bache ontwikkelde ook een dashboard dat voor beide links en rechts gestuurde modelen kon worden gebruikt, de cluster unit met daarop de instrumenten konden zowel links als rechts worden gemonteerd.

Andere kenmerken, de verschillende modellen en opties kunnen worden gevonden door op de diverse modellen te klikken. Voor meer Rover SD1 history kijk ook eens op de website van Keith Adams, klik hier... (Engels)

Voor meer info over de verschillende series klik je op de 2000, 2300, 2600 en 3500.

Rover P8 prototype

Chrysler Alpine